Julian Perski był chrześcijańskim ascetą i pustelnikiem żyjącym w IV wieku na pustyni partyjskiej w pobliżu rzeki Eufrat. Znany jako czcigodny mnich, założył szkołę duchową w jaskini w regionie Osroene, gdzie pełnił funkcję opata. Jego ascetyczny tryb życia, charakteryzujący się postem i recytacją psalmów Dawida, przyciągnął około stu uczniów, w tym znamienitego świętego Asteriusza. Po czterdziestu latach samotności ostatecznie opuścił swoją pustelnię, aby bronić ortodoksyjnej doktryny przed arianizmem.
Życie i posługa
Mieszkając w jaskini, Julian przestrzegał surowego rygoru modlitwy i minimalnej ilości pożywienia, spożywając jedynie jęczmienny chleb i wodę. Później udał się na górę Synaj, aby wznieść świątynię ku czci Mojżesza. Podczas prześladowań za panowania cesarza Juliana oraz późniejszego wpływu arianizmu, porzucił odosobnienie, aby głosić kazania przeciwko herezji. Podczas podróży przypisywano mu dokonywanie cudów, takich jak uzdrawianie chorych i pokonanie heretyckiego biskupa za pomocą modlitwy.
Kult
Święty jest czczony zarówno w tradycji prawosławnej, jak i katolickiej. W Kościele prawosławnym jego wspomnienie obchodzi się 18 października (według niektórych kalendarzy 31 października) oraz 19 stycznia (1 lutego), co zbiega się ze świętem wszystkich świętych, którzy jaśleli w ziemi egipskiej.