Julia Zubowa była rosyjską świętą monastyczną z XIX wieku, która żyła jako błoga dla Chrystusa. Urodzona w chłopskiej rodzinie w guberni Orenburskiej, wybrała ascetyczne życie w ubóstwie i pozorowanym szaleństwie, aby naśladować Mękę Jezusa. Po latach tułaczki po ulicach i znoszeniu trudów, ostatecznie wstąpiła do klasztoru w Ufie. Jest uznawana za świętą zarówno w tradycji prawosławnej, jak i katolickiej, a jej wspomnienie obchodzi się 3 kwietnia.
Życie i ascetyzm
Aby uniknąć małżeństwa aranżowanego przez rodziców, Julia w wieku piętnastu lat udawała obłęd. Żyła jako żebrak, nosząc łachmany i znosząc fizyczną przemoc ze strony miejscowych. Broniła się przed napastnikami, używając dużych szpilek jako broni. Ostatecznie zyskała szacunek dzięki opiece lokalnego kapłana. W wieku siedemdziesięciu ośmiu lat przeniosła się do klasztoru w Ufie, gdzie pozostała aż do śmierci w 1903 roku.
Dary duchowe
Hagiografie przypisują jej różne zdolności prorocze. Podczas tułaczki używała konkretnych przedmiotów, takich jak krzyże, aby sygnalizować innym nadchodzące udręki. Jej enigmatyczne ostrzeżenia, w tym instrukcje, by spać w ubraniu, aby uniknąć pożaru, lub wycie, aby zwiastować zamiecie, były rozumiane przez jej wspólnotę. Nawet w klasztorze jej przepowiednie dotyczące przemieszczania się zakonnic lub nadchodzących śmierci miały, jak podają, wypełniać się.