Judyta z Sponheim była niemiecką szlachcianką żyjącą w XII wieku, która została benedyktynką i opatką w klasztorze w Disibodenberg. Urodzona w Burgsponheim w 1091 roku, wstąpiła do życia zakonnego po ciężkiej chorobie w dzieciństwie. Ostatecznie żyła jako pustelnica w małej celi przylegającej do klasztoru, gdzie praktykowała surową ascezę. Jest najbardziej znana ze swojej roli nauczycielki i mentorki mistyczki Hildegardy z Bingen, której nauczała czytania, śpiewu liturgicznego oraz muzyki.
Życie i służba
Po otrzymaniu od arcybiskupa Moguncji pozwolenia na podążanie drogą powołania religijnego, Judyta osiadła w Disibodenberg. Jako pustelnica służyła jako duchowa kotwica dla wspólnoty. Jej życie charakteryzowała surowa dyscyplina, obejmująca post oraz modlitwę boso w zimie. Większość czasu poświęcała nauczaniu młodych kobiet z rodzin szlacheckich, zapewniając im naukę czytania, pisania oraz wykonywania Oficjum Bożego.
Dziedzictwo i kult
Judyta jest pamiętana przede wszystkim dzięki swojemu wpływowi na Hildegardę z Bingen, którą prowadziła przez wczesną edukację religijną. W tradycji katolickiej jest uznawana za świętą. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 22 grudnia, w rocznicę jej śmierci w Odernheim am Glan w 1136 roku.