Juan Diego Cuauhtlatoatzin był meksykańskim chłopem z ludu Nahua i wizjonerem żyjącym w XVI wieku. Zapamiętano go przede wszystkim ze zgłoszonych objawień Matki Bożej z Guadalupe na wzgórzu Tepeyac w grudniu 1531 roku. Według tradycji objawienia te doprowadziły do cudowego utrwalenia wizerunku Maryi na jego płaszczu, znanym jako tilma. Jako pierwsza osoba rdzenna z obu Ameryk kanonizowana przez Kościół katolicki, pozostaje centralną postacią meksykańskiej duchowości i symbolem wiary rdzennych ludów.
Życie i objawienia
Urodzony około 1474 roku w Cuautitlán, Juan Diego żył w erze Imperium Azteków. Po chrzcie miał doświadczyć czterech objawień Matki Bożej. Spotkania te miały miejsce na wzgórzu Tepeyac oraz przed pierwszym biskupem Meksyku, Juanem de Zumárragą. Późniejsze lata życia spędził w pobliżu miejsca objawień, gdzie poświęcił się służbie sanktuarium ustanowionemu zgodnie z prośbami Maryi.
Kult i dziedzictwo
Wydarzenia związane z jego wizjami, często nazywane wydarzeniem z Guadalupe, stanowią podstawę powszechnego kultu Matki Bożej z Guadalupe. Bazylika Matki Bożej z Guadalupe, położona u podnóża Tepeyac, służy jako ważne miejsce pielgrzymek z całego świata. Juan Diego został beatyfikowany w 1990 roku, a następnie kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 2002 roku, co stanowiło istotny moment uznania ludów rdzennych w tradycji katolickiej.