Jozjasz był szesnastym suwerenem Królestwa Judy, który panował w Jerozolimie w VII wieku p.n.e. Wstąpił na tron w wieku ośmiu lat po śmierci swojego ojca i panował przez 31 lat. W historii biblijnej jest przede wszystkim rozpoznawany dzięki swoim szerokim reformom religijnym, które miały na celu scentralizowanie kultu w Jerozolimie i wyeliminowanie obcych bożków. Według Biblii hebrajskiej był sprawiedliwym przywódcą, który ściśle przestrzegał dróg swojego przodka Dawida, co czyni go znaczącą postacią w Historii deuteronomistycznej.
Reformy religijne
Podczas jego panowania odkrycie świętego zwoju, często identyfikowanego przez uczonych jako Księga Powtórzonego Prawa, zainicjowało masową odnowę duchową. Jozjasz nakazał renowację Świątyni w Jerozolimie oraz zniszczenie różnych sanktuariów i ołtarzy w całym kraju. Dążył do scentralizowania kultu wokół Boga Izraela, usuwając pogańskie symbole i przywracając tradycyjne obchody, takie jak Pascha.
Kult
Ze względu na postrzeganą prawość i oddanie prawu, Jozjasz jest czczony jako święty w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w katolickiej i prawosławnej. Jego ród jest również odnotowany w Nowym Testamencie, gdyż pojawia się w genealogii Jezusa w Ewangelii według św. Mateusza.
