Josef Mengele był niemieckim oficerem wojskowym i lekarzem, który służył na froncie wschodnim, a następnie w Auschwitz podczas Holokaustu. Prowadził badania i eksperymenty na więźniach obozu Auschwitz II-Birkenau oraz wchodził w skład zespołu lekarzy dokonujących selekcji ofiar kierowanych do komór gazowych. Znany jako „Anioł śmierci”, po wojnie uciekł i przez dziesięciolecia unikał schwytania, aż do swojej śmierci w Brazylii w 1979 roku.
Młodość i wykształcenie


Mengele urodził się w 1911 roku w Günzburgu w Bawarii, w katolickiej rodzinie, której ojciec prowadził przedsiębiorstwo produkujące maszyny rolnicze. Studiował medycynę, a następnie w 1935 roku uzyskał stopień doktora antropologii, pracując pod kierunkiem antropologa fizycznego propagującego rasizm naukowy. W 1937 roku wstąpił do NSDAP, a w 1938 roku do SS, i objął stanowisko w instytucie we Frankfurcie kierowanym przez genetyka zainteresowanego bliźniętami. Tam też w 1937 roku uzyskał stopień doktora medycyny.
Służba w czasie wojny i ucieczka

W czasie wojny Mengele służył jako lekarz w dywizji SS na froncie wschodnim, a w 1943 roku został przeniesiony do służby w obozach koncentracyjnych, gdzie Auschwitz postrzegał jako okazję do badań genetycznych na ludziach. W styczniu 1945 roku, gdy zbliżały się wojska radzieckie, przeniesiono go do innego obozu. Po wojnie w 1949 roku uciekł do Argentyny dzięki pomocy sieci byłych członków SS, następnie przeniósł się do Paragwaju i Brazylii, podczas gdy Republika Federalna Niemiec, Izrael i łowcy nazistów nadal go poszukiwali. Utonął w Brazylii w 1979 roku, został pochowany pod fałszywym nazwiskiem, a jego tożsamość potwierdzono po latach na podstawie badań sądowo-medycznych i analizy DNA.
