Jordan z Pizy był XIII-wiecznym teologiem dominikańskim i pionierem kaznodziejstwa, znanym z wygłaszania kazań w języku włoskim (w języku narodowym). Urodzony w Pizie, studiował w Paryżu i Bolonii, zanim poświęcił życie Zakonowi Dominikanów. Zyskał szeroką sławę dzięki ogromnej pamięci do tekstów teologicznych oraz umiejętności angażowania tłumów poprzez swój muzyczny i przystępny styl kazania. Jego działalność we Florencji znacząco wpłynęła na lokalną moralność i życie publiczne poprzez promowanie doktryny tomistycznej.
Życie i działalność
Po studiach w Paryżu i Bolonii Jordan wstąpił do Zakonu Dominikanów i służył w różnych miastach, w tym w Sienie, Viterbo i Perugii. Ostatecznie osiadł we Florencji, gdzie cieszył się ogromnym szacunkiem. Był znany z ogromnej wiedzy na temat Biblii oraz Summa Theologiae, którą opanował na pamięć. Podczas podróży do Paryża, aby pełnić funkcję profesora teologii, zmarł w Piacenzy w 1311 roku.
Styl kaznodziejstwa
Jordan był pionierem kaznodziejstwa w języku narodowym, używającym lokalnego dialektu toskańskiego, aby docierać do szerszego grona odbiorców. Jego kazania opisywano jako muzyczne i wszechstronne, a nie ozdobne. We Florencji często głosił kazania na zewnątrz lub podczas spacerów, przyciągając liczne tłumy. Jego nauczanie koncentrowało się na chrześcijańskim życiu i zdrowej doktrynie, a niektóre z jego kazań zostały spisane przez jego naśladowców.
Kult
Kościół katolicki beatyfikował Jordana w 1838 roku, po tym jak jego kult został potwierdzony przez papieża Grzegorza XVI w 1833 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 19 sierpnia lub 6 marca. Jego relikwie znajdują się w kościele Santa Caterina w jego rodzimej Pizie.