Jonatus był chrześcijańskim mnichem żyjącym w VII wieku, który odegrał istotną rolę w wczesnym rozwoju klasztoru w Marchiennes. Pierwotnie był mnichem w Elnone pod przewodnictwem opata Amandusa, a ostatecznie w 641 roku został pierwszym opatem Marchiennes. Podczas swojego panowania powiększył wspólnotę, wprowadzając do niej zakonnice, w tym pierwszą z nich, Rictrudę. Pełnił również funkcję trzeciego opata Elnone, okresowo zarządzając oboma klasztorami jednocześnie podczas podróży Amandusa. Zmarł około 690 lub 695 roku.
Życie i przewodnictwo
Po pobycie w Elnone, Jonatus objął przewodnictwo w Marchiennes, gdzie przekształcił męską wspólnotę, dopuszczając do niej kobiety. Zapisy historyczne sugerują, że sprawował funkcję opata Elnone w dwóch różnych okresach, w tym w czasie, gdy nadzorował oba klasztory jednocześnie. Podczas gdy niektóre średniowieczne przekazy opisują jego charakter jako prosty, inne współczesne mu źródła podkreślają jego znaczną wiedzę. Niektórzy nowożytni uczeni debatowali, czy w rzeczywistości był on Jonasem z Bobbio, choć żadne średniowieczne teksty nie potwierdzają tej tożsamości.
Kult i dziedzictwo
Uznany za świętego w Kościele katolickim, jest wspominany 1 sierpnia. Jego życie jest dokumentowane w kilku dziełach historycznych, w tym w Annales et Chronica Marchiense, a także w Miracula Ionati, które szczegółowo opisuje jego cuda pośmiertne. Przeniesienie jego relikwii było tradycyjnie celebrowane w pobliżu Marchiennes 8 kwietnia. Choć jest uwzględniony w Martyrologium Romanum, nie występuje w Ogólnym Kalendarzu Rzymskim.