Jolanta z Vianden była XIII-wieczną dominikańską zakonnicą i przełożoną, która żyła w Luksemburgu. Urodzona w szlacheckiej rodzinie jako córka hrabiego Henryka I z Vianden, słynnie wybrała życie zakonne mimo pragnienia rodziców, aby zapewnić jej szlacheckie małżeństwo. Po początkowej ucieczce do klasztoru w Marienthal jako nowicjuszka, ostatecznie przezwyciężyła sprzeciw rodziców, by poświęcić się modlitwie i miłosierdziu. Pełniła funkcję przełożonej wspólnoty od 1258 roku aż do śmierci w 1283 roku, stając się znaczącą postacią w lokalnej historii religijnej.
Życie i pobożność

Jako młoda dziewczyna Jolanta szukała schronienia w klasztorze w Marienthal, co początkowo wywołało konflikt z jej matką, Margareta. Nawet po tym, jak wywierano na nią presję, by wróciła do rodzinnego zamku, pozostała wierna swojemu powołaniu, wspierana rozmowami z wybitnymi dominikanami. Po ostatecznym powrocie do klasztoru przez dwadzieścia pięć lat kierowała wspólnotą jako przełożona, prowadząc życie pełne surowości i pobożności.
Dziedzictwo i literatura

Jej historia została uwieczniona przez brata Hermanna z Veldenz, który napisał poemat epicki o jej życiu. Dzieło to, napisane w dialekcie franko-mozańskim, jest uważane za jeden z najstarszych rękopisów w języku luksemburskim. Choć pierwotny klasztor został zamknięty w XVIII wieku, jej pamięć trwa dzięki tym relacjom literackim oraz czaszce, uważanej za jej, która jest przechowywana w Vianden.
