Johann Baptist Reus był niemiecko-brazylijskim jezuitą i teologiem, który żył w latach 1868–1947. Urodzony w Pottenstein w Bawarii, po odbyciu służby wojskowej wstąpił do seminarium w Bambergu. Po święceniach kapłańskich w 1893 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, a w 1900 roku wyjechał do Brazylii. Przez wiele lat nauczał teologii w kolegium Cristo Rei w São Leopoldo, gdzie stał się ważną postacią religijną i płodnym autorem na różne tematy.
Życie i praca
Podczas długiej kapłańskiej służby Reus działał jako misjonarz i nauczyciel. Był wszechstronnym autorem, piszącym o teologii i naukach przyrodniczych w kilku językach, w tym po niemiecku, angielsku, hiszpańsku, włosku i portugalsku. Jego podręcznik liturgiczny stał się standardowym źródłem dla księży. Ze względu na intensywne doświadczenia mistyczne i wizje, często wolał sprawować Msze święte w odosobnieniu, przechodząc do celebracji publicznych dopiero w późniejszym okresie życia na prośbę swojej wspólnoty.
Kult
Reus jest uznawany przez Kościół katolicki za Sługę Bożego. Tytuł ten przyznano po rozpoczęciu procesu beatyfikacji w czerwcu 1953 roku. Jego życie duchowe, obejmujące liczne łaski mistyczne, zostało udokumentowane w jego osobistych dziennikach i autobiografii.