Johann Arndt był wybitnym niemieckim teologiem lutermańskim i mistykiem, który żył w latach 1555–1621. Urodzony w Ballenstedt, studiował na uniwersytetach w Wittenberdze i Helmstedt. W trakcie swojej kariery pełnił różne funkcje, w tym proboszcza, kapelana dworskiego oraz generalnego superintendenta w Celle. Jest najbardziej znany ze swojej wpływowej literatury dewocyjnej oraz roli jako postaci założycielskiej dla ruchu pietystycznego, który kładł nacisk na osobliwą pobożność i praktyczne życie chrześcijańskie.
Życie i kariera
Po studiach u Johannesa Pappusa w Strasburgu i Simona Sulzera w Bazylei, Arndt od 1583 roku służył jako pastor w Badeborn. Jego posługa zakończyła się w 1590 roku, kiedy został odwołany z urzędu z powodu stosowanych przez niego praktyk liturgicznych. Później pracował w kościele św. Marcina w Brunszwiku, zanim w 1611 roku został generalnym superintendentem w Celle. Podczas lat akademickich był zwolennikiem Melanchtona w trakcie kontrowersji kryptokalwińskiej.
Dzieła i wpływ
Wkład literacki Arndta znacząco ukształtował protestancką duchowość. Jest autorem wpływowego dzieła Prawdziwe chrześcijaństwo oraz napisał Ogród rajski w 1612 roku. Ze względu na nacisk na wewnętrzną pobożność, jest często uważany za prawdziwego twórcę pietyzmu. Jego pisma dostarczyły ram duchowych, które głęboko wpłynęły na wczesny rozwój tego ruchu w obrębie luteranizmu.
Kult
Arndt jest upamiętniany w tradycjach lutermańskiej i anglikańskiej. W Wspólnocie Anglikańskiej jego wspomnienie obchodzone jest 11 maja, w rocznicę jego śmierci w 1621 roku.