Joasaf Archimandryta był wschodniochrześcijańskim kapłanem i przywódcą żyjącym w Carstwie Rosyjskim pod koniec XVI i na początku XVII wieku. Służąc jako opat Ławry Trójcy Świętej, stał się centralną postacią podczas obrony klasztoru przed siłami polsko-litewskimi. Jest wspominany ze względu na swoje duchowe przywództwo i odmowę poddania świętego miejsca, ostatecznie ginąc podczas oblężenia klasztoru Pafnocjusza Borowskiego w 1610 roku.
Życie i przywództwo

Po wstąpieniu do życia zakonnego w klasztorze Pafnocjusza Borowskiego, Joasaf został jego opatem. W 1605 roku mianowano go przełożonym Ławry Trójcy Świętej i wyniesiono do rangi archimandryty. Podczas oblężenia Ławry Trójcy w 1608 roku organizował obronę i motywował ludzi do ochrony ich wiary. Zarządzał również zasobami dla cywilów i wspierał rannych żołnierzy w trakcie konfliktu.
Śmierć i kult

Po pierwszym oblężeniu Joasaf powrócił do swojego pierwotnego klasztoru. Gdy najeźdźcy dotarli tam, zachęcał mnichów do oporu. Jednak w lipcu 1610 roku bramy klasztoru zostały otwarte przez pewnych dowódców, co pozwoliło napastnikom na wejście. Joasaf został zabity podczas tego wydarzenia. Jest czczony jako święty i hieromartyr w tradycji prawosławnej, a jego wspomnienia obchodzi się 25 stycznia i 18 lipca.
