Joasaf był prawosławnym archimandrytą urodzonym w Moskwie w 1879 roku. Po pracy jako szewc w młodości, w 1912 roku wstąpił do życia zakonnego. Służył na różnych stanowiskach, w tym jako kapłan w wiosce Aratskoye oraz jako opiekun w klasztorze Nikolskim. W okresie radzieckim mierzył się z prześladowaniami religijnymi i ostatecznie został aresztowany pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej. Został stracony na polanie strzeleckiej Butowo w grudniu 1937 roku, a później został uznany za świętego przez Kościół Prawosławny.
Życie i służba

Urodzony w ubogiej rodzinie, Joasaf spędził wczesne lata na nauce zawodu szewca. Później wstąpił do pustyni Nikolo-Berlyukovskaya jako nowicjusz, przyjmując tonsurę zakonną w 1912 roku. Jego kariera duchowna obejmowała służbę w podworju Sawwińskim, a później jako kapłan w obwodzie czelabińskim. Przez krótki czas pracował również jako pszczelarz w gospodarstwie państwowym, zanim powrócił do służby zakonnej.
Męczeństwo
Po okresie uwięzienia w obozach pracy, Joasaf służył w cerkwi Wniebowzięcia w Gonczary. W 1937 roku został ponownie aresztowany pod zarzutem rzekomej działalności antyradzieckiej. Mimo zaprzeczania wszystkim zarzutom podczas przesłuchań, został skazany na śmierć przez radziecki trybunał. Został stracony 10 grudnia 1937 roku i pochowany w masowym grobie na polanie strzeleckiej Butowo.
Kult
Kościół Prawosławny kanonizował go w 2000 roku jako jednego z nowych męczenników i wyznawców XX wieku. Jego wspomnienie obchodzi się 10 grudnia, w rocznicę jego śmierci. Jego pamięć jest czczona zarówno w ogólnym zgromadzeniu nowych męczenników, jak i konkretnie w grupie męczenników z Butowa.
