Joanna z Signy była włoską pustelnicą z XIII wieku z regionu Florencji, która prowadziła życie w cichej pobożności. Urodzona w Signie, od 1268 roku wybrała życie w małej jaskini, gdzie oddawała się Bogu poprzez czystość i samotność. Za życia zyskała sławę osoby czyniącej cuda, z czego odnotowano co najmniej sześć przypadków. Zmarła w 1307 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo duchowej pobożności, która znacząco wzrosła w wiekach następujących po jej śmierci.
Życie i pobożność

Urodzona w zamku nad rzeką Arno, Joanna wstąpiła na życie pustelnicze w 1268 roku. Spędzała lata w jaskini, zachowując dziewictwo jako znak swojego poświęcenia. Jej sława osoby czyniącej cuda była powszechnie znana za jej życia. Po śmierci w 1307 roku jej szczątki zostały złożone w kościele św. Jana Chrzciciela (San Giovanni Battista), gdzie nadal była czczona przez wiernych.
Kult i uznanie
Ludowa cześć wobec niej wzrosła w 1348 roku po epidemii, którą wielu uznało za zakończoną dzięki jej wstawiennictwu. Choć różne zakony rościły sobie prawo do jej patronatu, jej oficjalne uznanie nastąpiło później. Papież Pius VI beatyfikował ją w 1798 roku podczas swojego wygnania we Florencji. Wydarzenie to było ostatnią beatyfikacją podczas jego pontyfikatu. W 2006 roku odbyły się uroczystości upamiętniające siedem stuleci od jej śmierci.
