Joachim z Fiore był włoskim teologiem i opatem z XII wieku, który założył wspólnotę monastyczną San Giovanni in Fiore. Urodzony w Celico, przeszedł od kariery prawniczej do życia w oddaniu religijnym po duchowej przemianie podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej. Jest najbardziej znany ze swoich apokaliptycznych teorii dotyczących trzech epok historii, które zakładały przyszłą erę Ducha Świętego charakteryzującą się powszechną miłością i kontemplacją duchową. Jego eschatologiczne idee wywarły głęboki wpływ na myśl średniowieczną i zainspirowały późniejszych myślicieli, w tym Dantego Alighieri.
Życie i dzieło


Po służbie jako notariusz i urzędnik, Joachim przyjął życie zakonne, stając się ostatecznie opatem. Poświęcił się intensywnym studiom biblijnym, poszukując ukrytych znaczeń w Piśmie Świętym. Założył nową, surowszą gałąź zakonu cystersów oraz opactwo Fiore w Kalabrii. Przez całe życie wchodził w relacje z ważnymi postaciami, w tym z papieżem Luciuszem III i królową Konstancją Sycylijską.
Teorie teologiczne

Joachim zaproponował, że historia rozwija się poprzez trzy odrębne epoki wzorowane na Trójcy Świętej. Po Erze Ojca i Erze Syna, przewidywał Erę Ducha Świętego. Ta nadchodząca era była wizjonowana jako okres kontemplacji, w którym formalne struktury Kościoła zostaną zastąpione przez duchowy porządek sprawiedliwych ludzi, sprzyjający pokojowi i powszechnej zgodzie.
Kult

Choć nigdy nie doczekał się oficjalnej kanonizacji, Joachim jest uznawany za błogosławionego w tradycji katolickiej. Jego duchowe dziedzictwo przetrwało dzięki joachimitom, wyznawcom, którzy przyjęli jego historycyzm. Jego wspomnienie obchodzi się 30 marca, a jego wpływ jest zauważalny w różnych tradycjach artystycznych i teologicznych na przestrzeni historii.
