Joachim Piccolomini był włoskim tercjarzem zakonu servitów żyjącym w XIII wieku, urodzonym w szlacheckiej rodzinie w Sienie. Znany z głębokiej pobożności wobec Najświętszej Maryi Panny oraz wielkiego współczucia dla ubogich, wstąpił do zakonu servitów w wieku czternastu lat, przyjmując imię Joachim. Przez całe życie był ceniony za pokorę i żarliwość duchową, często wybierając skromną służbę zamiast wyższych urzędów kościelnych. Do śmierci w 1305 roku prowadził życie pełne intensywnej modlitwy i miłosierdzia.
Życie i charakter

Od młodości Joachim wykazywał znaczne zaangażowanie w niesienie pomocy ubogim, często rozdając własne zasoby potrzebującym. Jako członek zakonu servitów praktykował surową ascezę, taką jak posty w soboty na cześć boleści Maryi. Mimo zachęt do wstąpienia w stan kapłański, wolał rolę zakrystiana ze względu na poczucie własnej niegodności. Zauważano również jego dobroć wobec zwierząt oraz głęboką więź duchową z Najświętszą Panną.
Śmierć i kult
Joachim zmarł w Sienie w 1305 roku; tradycja głosi, że jego śmierć zbiegła się w czasie z czytaniem Pasji podczas nabożeństwa. Został beatyfikowany przez papieża Piusa XI w 1926 roku. Jest czczony w Sienie i Arezzo, a tradycyjnie uważa się go za patrona przeciw epilepsji. W sztuce religijnej często przedstawiany jest jako servita trzymającego kwiat i księgę.
