Jerzy z Segla (etiop. Giyorgis of Segla) był etiopskim mnichem, teologiem i płodnym pisarzem z XV wieku, działającym w tradycji orientalno-prawosławnej. Urodzony w szlacheckiej rodzinie, studiował w klasztorze nad jeziorem Hayq pod przewodnictwem Iyasusa Mo'a. Choć początkowo miał trudności z nauką, ostatecznie stał się jednym z najważniejszych autorów w języku ge'ez swojej epoki. Jego wkład teologiczny oraz kompozycje muzyczne w głęboki sposób ukształtowały etiopskie kalendarze monastyczne, hymny liturgiczne i literaturę religijną, wywierając trwały wpływ na życie duchowe Cesarstwa Etiopskiego.
Życie i twórczość


Służąc jako kapelan dworski i nauczyciel królewskich książąt, Jerzy mierzył się z wyzwaniami politycznymi wynikającymi z jego poglądów teologicznych dotyczących szabatów. Doprowadziło to do jego uwięzienia przez cesarza Dawita I, choć później wznowił on swoją pracę pod rządami kolejnych władców. Pełnił funkcje przywódcze w kilku ważnych miejscach, służąc m.in. jako opat klasztoru Debre Damo oraz zakładając klasztor Debre Bahriy. Do jego dorobku literackiego należy wpływowa Księga Tajemnicy, która odnosiła się do różnych herezji.
Dziedzictwo literackie


Jest wysoko ceniony za swój wkład w literaturę w języku ge'ez, szczególnie dzięki swojej modlitewnikowi znanemu jako Sa'atat. Dzieło to stało się podstawowym tekstem wykorzystywanym w klasztorach, z czasem włączając w swoje ramy liczne hymny. Ponadto komponował liczne pieśni poświęcone różnym świętym. Jego pisma pomogły zdefiniować praktyki liturgiczne Kościoła etiopskiego, a jego traktaty teologiczne są nadal wykorzystywane podczas nabożeństw religijnych.
