Jerzy Standardbearer (Jerzy z Mityleny) był arcybiskupem Mityleny, który żył w przybliżeniu w latach 776–821. Urodzony w zamożnej anatolijskiej rodzinie, wybrał życie ascetyczne, przekazując swój spadek potrzebującym i wstępując do klasztoru. Ostatecznie sprawował funkcję przywódcy Kościoła na Lesbos. Z powodu swojego głośnego sprzeciwu wobec polityki ikonoklastycznej cesarza Leona V, został ukarany chłostą i zesłany na wygnanie, gdzie zyskał sławę cudotwórcy.
Życie i wygnanie

Po mianowaniu na arcybiskupa w 804 roku, Jerzy udał się do Konstantynopola, aby wspierać patriarchę. Gdy cesarz przywrócił ikonoklazm, Jerzy wystąpił z petycją przeciwko prześladowaniom tych, którzy czcili obrazy religijne. Za swój opór został smagany i wygnany na odosobnioną wyspę na Morzu Marmara. Podczas sześciu lat wygnania prowadził skromne życie, żywiąc się dzikimi roślinami i kontynuując praktyki duchowe.
Kult i dziedzictwo
Podczas izolacji wielu ludzi odwiedzało Jerzego w poszukiwaniu duchowego przewodnictwa lub uzdrowienia, co przyniosło mu sławę cudotwórcy. W Kościele wschodnioortodoksyjnym jest wspominany 7 kwietnia. Jego relikwie zostały ostatecznie zwrócone na Lesbos w połowie dziewiątego wieku, a jego prawa ręka została przeniesiona do Mityleny w osiemnastym wieku.
