Jerzy Kaszyra był polskim księdzem katolickim żyjącym na początku XX wieku. Urodzony w 1904 roku w białoruskiej rodzinie, przeszedł konwersję z prawosławia na katolicyzm. Jako członek Zgromadzenia Mariańskiego poświęcił swoją posługę pracy duszpasterskiej na Polesiu. Zapamiętano go za odmowę opuszczenia swoich parafian podczas nazistowskiej akcji odwetowej w 1943 roku. Za swoją niezłomność i śmierć podczas tej operacji został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II wraz z innymi polskimi męczennikami II wojny światowej.
Życie i posługa

Po studiach filozoficznych i teologicznych w Rzymie, Kaszyra został święconym kapłanem w 1935 roku. Służył jako nauczyciel i dyrektor w zgromadzeniu mariańskim, zanim został oddelegowany do Rasny. W czasie wojennych zawirowań doświadczył przesiedleń, gdy okupacja sowiecka i niemiecka zmieniały granice w regionie. Ostatecznie osiadł w Rosicy, gdzie pracował, zapewniając wsparcie duchowe swojej wspólnocie podczas okupacji niemieckiej.
Męczeństwo
W lutym 1943 roku, podczas akcji odwetowej znanej jako Operacja Winterzauber, siły bezpieczeństwa III Rzeszy oraz lokalne milicje uderzyły w ten obszar. Kaszyra zdecydował się pozostać ze swoimi parafianami w lokalnym kościele, aby zapewnić im spowiedź i pocieszenie. Zginął 18 lutego 1943 roku, gdy został spalony w stodole przez milicję i siły niemieckie podczas pacyfikacji.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego męczennika. Został beatyfikowany w Warszawie w 1999 roku przez papieża Jana Pawła II. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 12 czerwca.
