Jerzy III (1738–1820) był królem Wielkiej Brytanii i Irlandii od 1760 roku aż do swojej śmierci. Był także księciem i elektorem Hanoweru, a od 1814 roku królem Hanoweru. Jako pierwszy monarcha z dynastii Hanowerów urodził się w Wielkiej Brytanii, jako pierwszy miał angielski za język ojczysty i nigdy nie odwiedził Hanoweru. Jego panowanie obejmowało większość epoki georgiańskiej i okresu regencji, a w chwili śmierci był najdłużej żyjącym i najdłużej panującym monarchą płci męskiej w historii Wielkiej Brytanii.
Młodość











Jerzy urodził się w Londynie jako najstarszy syn Fryderyka, księcia Walii, i wnuk króla Jerzego II. Po śmierci ojca w 1751 roku został następcą tronu i księciem Walii. Jego wykształcenie było szerokie, obejmowało nauki ścisłe, języki, historię i muzykę, a także umiejętności towarzyskie, takie jak taniec i jazda konna, natomiast nauczanie religijne miało w całości charakter anglikański. Jego matka, która sprawowała nad nim surowy nadzór moralny, ukształtowała większość jego wychowania i skłoniła go do rezygnacji z niezależnego dworu w Pałacu św. Jakuba.
Wstąpienie na tron i małżeństwo










Jerzy wstąpił na tron w 1760 roku, gdy zmarł jego dziadek. Rok później ożenił się z księżniczką Charlottą Meklemburgii-Strelitz, a małżonkowie mieli piętnaścioro dzieci. W przeciwieństwie do ojca i dziadka Jerzy nigdy nie miał kochanki, a małżeństwo było szczęśliwe, dopóki nie rozpoczęła się jego choroba psychiczna. Rodzina królewska mieszkała w Buckingham House, Pałacu Kew i na Zamku Windsor, a także wypoczywała w Weymouth, które stało się jednym z pierwszych nadmorskich kurortów w Anglii.
