Jehu Jones był amerykańskim luteraninem duchownym urodzonym w Charleston w Karolinie Południowej w 1786 roku. Urodzony w niewoli, później został krawcem i przywódcą religijnym poświęconym służbie społecznościom afroamerykańskim. Jest uznawany za założyciela jednego z pierwszych luterskich zborów dla czarnoskórych w Stanach Zjednoczonych oraz za twórcę szeroko zakrojonych działań na rzecz opieki społecznej i obrony praw obywatelskich. Przez całe życie pozostawał prominentną postacią w ruchu Colored Conventions Movement i pracował na rzecz poprawy warunków życia czarnoskórych obywateli w Filadelfii.
Życie i posługa
Po tym, jak jego ojciec wykupił jego wolność, Jones przeszedł z działalności krawieckiej do posługi duchownej. Po święceniach w 1832 roku przeprowadził się do Filadelfii, aby służyć lokalnej czarnoskórej ludności. Tam, w 1836 roku, pomógł założyć luterski zbór św. Pawła. Poza obowiązkami duchownymi był oddanym działaczem, który pomagał organizować konwenty w celu składania petycji o prawa obywatelskie oraz uczestniczył w organizacjach nakierowanych na poprawę opieki społecznej dla Afroamerykanów.
Dziedzictwo
Jones pozostawił znaczący ślad w Kościele luterskim dzięki swojej pracy misyjnej oraz założeniu kolejnych zborów w Gettysburgu i Chambersburg. Choć pierwotny budynek jego filadelfijskiego zboru został ostatecznie utracony w wyniku licytacji komorniczej, jego wysiłki w zakresie aktywizmu politycznego i reform społecznych przyczyniły się do szerszej walki o równość w XIX wieku.