Jefrem był serbskim prawosławnym mnichem, poetą i wysokim rangą duchownym żyjącym w XIV wieku. Urodzony około 1312 roku w bułgarskiej lub tesalijskiej rodzinie, wstąpił do życia zakonnego około 1335 roku. Spędził znaczną część czasu w klasztorach Hilandar i Zograf, praktykując ascetyzm hesychastyczny na górze Athos. W trakcie swojej kariery pełnił różne funkcje kierownicze, w tym służył jako hegumen na wyspie na rzece Marica. Ostatecznie sprawował rządy w serbskim patriarchacie w Peći podczas dwóch oddzielnych kadencji: najpierw od 1375 do 1379 roku, a później od 1389 do 1392 roku.
Życie i kariera

Po wczesnym szkoleniu monastycznym Jefrem stał się wybitną postacią w tradycji prawosławnej. Jego duchowa wędrówka zaprowadziła go do wspólnot monastycznych na górze Athos, gdzie żył jako hesychasta. Przeszedł od kierowania klasztorem do najwyższego urzędu kościelnego, sprawując funkcję patriarchy Peći dwukrotnie. Zmarł w czerwcu 1400 roku i został pochowany w klasztorze w Peći.
Dziedzictwo literackie

Poza swoimi obowiązkami kościelnymi, Jefrem jest powszechnie uznawany za utalentowanego poetę XIV wieku. Jego dzieła pisane ugruntowały jego pozycję jako znaczącej postaci literackiej w tradycji serbskiej. Ta podwójna tożsamość – wysokiego rangą urzędnika kościelnego i biegłego pisarza – przyczyniła się do jego trwałego znaczenia historycznego.
Kult

Ceriew prawosławna w Serbii uznaje Jefrema za świętego, co zostało zatwierdzone przez Sawę V. Jest on upamiętniany w kalendarzu kościelnym, a jego święta obchodzone są 15 czerwca lub 28 czerwca. Jego relikwie spoczywają w klasztorze patriarchatu w Peći, który jest jego miejscem wiecznego spoczynku.
