Jan z Vercelli był dominikańskim bratem żyjącym w XIII wieku, który sprawował urząd szóstego mistrza generalnego Zakonu Kaznodziejów od 1264 roku aż do śmierci w 1283 roku. Urodzony w Mosso Santa Maria, studiował prawo kanoniczne w kilku włoskich miastach oraz w Paryżu, zanim wstąpił do zakonu dominikanów. W trakcie swojej kariery pełnił ważne funkcje przywódcze, w tym sprawował urząd przeora prowincjału Lombardii oraz działał jako inkwizytor. Był ceniony za energiczne przywództwo i oddanie podstawowym regułom zakonu.
Życie i przywództwo

Po pełnieniu funkcji przeora prowincjału, Jan został wybrany na mistrza generalnego w Paryżu. Znany był z licznych podróży, często odbywanych pieszo, w celu odwiedzania różnych domów dominikańskich. Podczas sprawowania urzędu nadzorował przeniesienie relikwii świętego Dominika do nowej relikwiarza w Bolonii. Blisko współpracował również z teologami, takimi jak Tomasz z Akwinu, oraz wspierał papiestwo w działaniach dyplomatycznych, w tym w przygotowaniach do drugiego soboru w Lyonie i negocjacjach z francuskim dworem królewskim.
Działalność religijna
Jan odegrał kluczową rolę w zwalczaniu herezji w północnych Włoszech, służąc jako inkwizytor w takich regionach jak Wenecja i Lombardia. Promował również kult Imienia Jezus, nakazując, aby kościoły dominikańskie posiadały ołtarz poświęcony temu imieniu. Inicjatywa ta doprowadziła do powstania Bractwa Imienia Jezus, którego celem było zapobieganie bluźnierstwu.
Kult
Jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Jego wspomnienie obchodzi się 30 listopada, w rocznicę jego śmierci w Montpellier.
