Jan z Trogiru był benedyktyńskim mnichem i katolickim biskupem żyjącym w XI wieku, który sprawował posługę w mieście Trogir. Pierwotnie należał do klasztoru świętego Piotra w Osorze, a na stanowisko biskupie został mianowany przez Laurentynusa, arcybiskupa Splitu, na prośbę lokalnych obywateli. W trakcie sprawowania urzędu jego imię pojawiało się w różnych dokumentach należących do chorwackich królów. Jest zapamiętany dzięki swoim staraniom dyplomatycznym, a konkretnie dzięki interwencji w 1105 roku, która zapobiegła zniszczeniu miasta przez króla węgierskiego Kolomana podczas konfliktu o sukcesję.
Życie i służba
Zanim został biskupem, Jan żył jako mnich na wyspie Cres. Jego przewodnictwo charakteryzowało się znaczącym wpływem politycznym, gdyż z sukcesem mediował między monarchią węgierską a własnym ludem. Chroniąc Trogir przed zniszczeniem podczas kampanii sukcesyjnej króla Kolomana, zapewnił bezpieczeństwo wspólnocie, której służył.
Kult i dziedzictwo
Jako święty w tradycji katolickiej, jest czczony jako patron Trogiru. Jego szczątki spoczywają w katedrze w Trogirze, a konkretnie w kaplicy świętego Jana Trogirańskiego. Wierni obchodzą jego wspomnienie corocznie 14 listopada.