Jan z Tella był syryjskim biskupem ortodoksyjnym, ascetą i teologiem żyjącym w VI wieku, urodzonym w pobliżu Rakki. Po wybraniu życia monastycznego, około 519 roku, został mianowany biskupem Tella. Stał się centralną postacią ruchu miafizytycznego, pracując nad zachowaniem niechalcedońskiej hierarchii podczas intensywnych prześladowań cesarskich wewnątrz Cesarstwa Bizantyjskiego. Dzięki swojej szerokiej działalności polegającej na święceniu tysięcy duchownych, zapewnił przetrwanie struktury swojego Kościoła. Jego życie i posługa zakończyły się w 538 roku, kiedy został schwytany i zamordowany jako męczennik w Antiochii.
Życie i posługa

Urodzony w zamożnej rodzinie, Jan otrzymał staranne wykształcenie w języku greckim i syryjskim, zanim wstąpił do klasztoru Mar Zakkai. Po święceniach napotkał znaczący opór ze strony cesarzy bizantyjskich, którzy dążyli do narzucenia doktryny chalcedońskiej. Aby przeciwdziałać utracie duchowieństwa spowodowanej cesarskimi represjami, podróżował do regionów pustynnych, aby święcić ogromną liczbę kapłanów i diakonów. Ta zorganizowana sieć duchowieństwa pomogła utrzymać niezależność wspólnoty syryjskiego Kościoła ortodoksyjnego.
Dziedzictwo teologiczne

Jan napisał liczne syryjskie traktaty dotyczące nauczania duszpasterskiego, teologii Eucharystii oraz dyscypliny kościelnej. Jego pisma pomogły zdefiniować granice teologiczne tradycji miafizytycznej. Jest szczególnie znany z opracowania modelu powiązanej organizacji duchowieństwa, często określanej jako politeia, która zapewniała ustrukturyzowany sposób funkcjonowania duchowieństwa i wzajemnego wsparcia w czasach niestabilności.
Kult

W Kościele syryjskim ortodoksyjnym Jan jest głęboko czczony jako obrońca wiary i prawdziwy wyznawca. Jego wysiłki na rzecz ochrony hierarchii i wyznania Kościoła przed ingerencją cesarską zapewniły mu pozycję o wielkim znaczeniu w historii prawosławia orientalnego. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 6 lutego.
