Jan z Salerno był włoskim dominikaninem żyjącym w XIII wieku, urodzonym w Salerno. Po studiach w Bolonii wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego około 1219 roku, prawdopodobnie pod wpływem Reginalda z Orleanu. Odegrał istotną rolę w ustanowieniu obecności dominikanów we Florencji, prowadząc małą grupę braci, aby zabezpieczyć kościół Santa Maria inter vineas. W trakcie swojej działalności służył jako inkwizytor mianowany przez papieża Grzegorza IX oraz pracował nad reformą instytucji benedyktyńskich i zakładaniem nowych klasztorów.
Życie i działalność
Urodzony w szlacheckiej normandzkiej rodzinie, Jan był wysoko wykształconym kapłanem i doktorem. Przewodził wspólnocie jedenastu braci we Florencji, przemieszczając się między różnymi lokalizacjami, takimi jak szpital San Gallo, zanim osiedlił się w poświęconym kościele w 1221 roku. Był znany ze swoich kazań wymierzonych przeciwko Patarynom, a Stolica Apostolska powierzyła mu reformę klasztoru benedyktynów w Sant'Antimo oraz założenie konwentu dominikańskiego w Sant'Iacopo a Ripoli.
Kult
Relikwie tej postaci religijnej spoczywają pod głównym ołtarzem w konwentualnym kościele Santa Maria Novella. Jego status błogosławionego został formalnie uznany przez papieża Piusa VI w 1783 roku. Jest on upamiętniony w Martyrologium Romanum, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 9 sierpnia.