Jan z Perugii był franciszkaninem urodzonym w Perudii około 1150 roku. W 1217 roku wysłany przez Franciszka z Asyżu do Hiszpanii, aby wspierać misję franciszkanów w Aragonii, podróżował później do Walencji, aby pomagać chrześcijańskim niewolnikom. Podczas służby w tym regionie został uwięziony przez lokalnego gubernatora, Zayda Abu Zayda, z powodu działalności misyjnej braci. Został ścięty na placu publicznym 29 sierpnia 1231 roku, stając się męczennikiem za wiarę.
Życie i śmierć
Po przybyciu do Hiszpanii w celu wzmocnienia obecności zakonu, Jan stacjonował w klasztorze w Teruel. W 1220 roku on i jego towarzysz, Piotr z Sassoferrato, zostali wysłani do Walencji. W okresie przemian politycznych lokalny władca nakazał ich egzekucję, aby zniechęcić chrześcijański proselytyzm. Ich szczątki zostały ostatecznie odnalezione przez chrześcijan i złożone w kościele klasztoru w Teruel.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za męczennika. Został beatyfikowany przez papieża Klemensa XI 30 stycznia 1705 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 29 sierpnia, wraz z Piotrem z Sassoferrato.
