Jan z Penna był włoskim franciszkaninem żyjącym w XIII wieku, który poświęcił życie Zakonowi Mniejszym. Urodzony w Penna San Giovanni, wstąpił do zakonu w 1213 roku pod wpływem kazania wygłoszonego przez ucznia św. Franciszka z Asyżu. Po wstąpieniu do zakonu spędził ponad dwadzieścia lat we Francji, gdzie pomagał w zakładaniu licznych domów franciszkańskich. Później powrócił do Włoch, gdzie prowadził ciche, zakonno-klasztorne życie aż do śmierci w 1271 roku.
Życie i służba
Po wczesnych latach spędzonych w zakonie, Jan służył w Langwedocji i Prowansji, rozwijając misję franciszkańską. W 1242 roku powrócił na Półwysep Apeniński, gdzie ostatecznie spędził trzy dekady w odosobnieniu. Podczas pobytu w miejscu urodzenia pełnił również rolę mediatora w rozwiązywaniu lokalnych niepokojów społecznych. Pod koniec życia przeżył okres intensywnej refleksji duchowej i cierpienia fizycznego, zanim odszedł.
Kult
Jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Jego beatyfikacja została ogłoszona przez papieża Piusa VII w 1806 roku, po uznaniu ciągłej lokalnej pobożności, która trwała od czasu jego śmierci. Jego wspomnienie obchodzi się 3 kwietnia.