Jan z Parmy był wpływowym włoskim teologiem i franciszkaninem żyjącym w XIII wieku. Urodzony w Parmie około 1208 roku, zyskał uznanie dzięki swojej wiedzy akademickiej, nauczając na uniwersytetach w Bolonii, Neapolu i Paryżu. W latach 1247–1257 sprawował urząd ministrów generalnego Zakonu Mniejszego, starając się w tym czasie zachować pierwotny żarliwość reguły franciszkańskiej. Później w życiu żył jako pustelnik w Greccio, zanim zmarł w Camerino w 1289 roku.
Życie i przewodnictwo
Po wyborze na ministra generalnego, Jan odbył liczne podróże, aby odwiedzić różne wspólnoty franciszkańskie, w tym te w Anglii i Francji. Podjął również misję dyplomatyczną na Wschód, aby sprzyjać jedności z Kościołem prawosławnym. Po rezygnacji z przewodnictwa mierzył się z wyzwaniami prawnymi dotyczącymi jego poglądów teologicznych, choć zachował katolicką wiarę. Ostatnie lata spędził w modlitewnej samotności w pustelni w Greccio.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego. Jego wspomnienie obchodzi się 19 marca, choć bracia mniejsi świętują jego wspomnienie 20 marca. Jego dziedzictwo wiąże się z wysiłkami na rzecz chrześcijańskiego pojednania oraz oddaniem ascetycznym ideałom świętego Franciszka.