Jan z Norcia był włoskim franciszkaninem żyjącym w XV wieku, urodzonym w Norcii. Po wstąpieniu do Zakonu Mniejszego w 1423 roku w klasztorze św. Bartłomieja, poświęcił życie służbie religijnej. Mimo wysokiego wykształcenia, zdecydował się pozostać bratem laikiem zamiast dążyć do święceń kapłańskich, wierząc, że stan świecki w jego zakonie oferuje pewniejszą drogę do duchowego pokoju i zbawienia. Ostatecznie przeniósł się do klasztoru św. Bartłomieja di Marano niedaleko Foligno, gdzie zmarł w 1459 roku.
Życie i duchowość
Po wstąpieniu do zakonu franciszkanów, Jan prowadził życie skoncentrowane na wewnętrznym spokoju. Jego decyzja o unikaniu święceń kapłańskich była świadomym wyborem mającym na celu ochronę drogi jego duszy. Późniejsze lata spędził na służbie w klasztorze św. Bartłomieja di Marano, gdzie pozostał aż do śmierci 3 listopada 1459 roku.
Kult
Martyrologium franciszkańskie upamiętnia go 3 listopada. Według przekazów historycznych, w małym pokoju, w którym zmarł, przez kilka miesięcy unosił się niebiański zapach. Obecnie spoczywa w klasztorze św. Bartłomieja di Marano w Foligno.