Jan z Montecorvino był włoskim misjonarzem franciszkańskim i dyplomatą, który sprawował urząd pierwszego katolickiego arcybiskupa Pekinu. Urodzony około 1246 roku w Montecorvino Rovella, wstąpił do Zakonu Mniejszego w 1280 roku po pełnieniu funkcji cywilnych i wojskowych. Jest uznawany za twórcę najwcześniejszych łacińskich misji katolickich zarówno w Indiach, jak i w Chinach w okresie dynastii Yuan. Jego liczne podróże i działalność misyjna w całej Azji, obejmująca także pobyt w Persji i Indiach, uczyniły go znaczącą postacią w procesie ekspansji Kościoła w XIII i XIV wieku.
Działalność misyjna
Po podróży przez Persję, Jan dotarł do Indii w 1291 roku, gdzie głosił kazania i chrzcił wielu wyznawców. W 1294 roku przybył do Chin, osiedlając się w stolicy dynastii Yuan. Tam założył kilka kościołów i stworzył wspólnotę nawróconych. Aby wesprzeć swoją misję, przetłumaczył Nowy Testament oraz różne psalmy na język ujgurski i szkolił lokalną młodzież w zakresie liturgii łacińskiej oraz muzyki.
Rola kościelna
W 1308 roku Jan został konsekrowany na arcybiskupa Pekinu. Pod jego przywództwem misja w północnych i wschodnich Chinach rozkwitała przez dwie dekady. Pracował nad budową ustrukturyzowanej obecności religijnej, w tym warsztatów i rezydencji dla swoich wyznawców. Jego wysiłki na rzecz ustanowienia trwałej obecności duchowej w regionie trwały przez kilka dziesięcioleci po jego śmierci w 1328 roku.