Jan z Kolonii był dominikaninem i kapłanem żyjącym w XVI wieku, urodzonym w Kolonii. Po studiach na uniwersytecie w swoim rodzinnym mieście wstąpił do zakonu dominikanów, a później został wysłany jako proboszcz do Hoornaar w Niderlandach Hiszpańskich. W okresie intensywnych konfliktów religijnych próbował udzielać sakramentów uwięzionym katolickim duchownym. Ten akt pobożności doprowadził do jego schwytania i późniejszej egzekucji, co uczyniło go męczennikiem za wiarę.
Życie i śmierć
Po ukończeniu edukacji Jan przez dwie dekady służył swojej wspólnocie w Hoornaar. W 1572 roku, gdy siły kalwińskie i Biesy Morskie przejęły kontrolę nad różnymi terytoriami niderlandzkimi, katoliccy księża byli aresztowani, aby zmusić ich do wyrzeczenia się wiary. Jan próbował potajemnie sprawować posługę nad więźniami, lecz został wykryty i uwięziony w Gorkum. Mimo rozkazów, by oszczędzać postacie religijne, dowódca Lumey nakazał egzekucję grupy, w tym Jana, 9 lipca 1572 roku.
Kult i dziedzictwo
Jan jest uznawany za jednego z Męczenników z Gorkum. Kościół katolicki kanonizował tę grupę męczenników w 1867 roku za pontyfikatu papieża Piusa IX. Jego pamięć jest pielęgnowana w poświęconej relikwiarzowej kaplicy w Brielle, gdzie czci się jego szczątki. Jego wspomnienie jest celebrowane corocznie 9 lipca.