Jan z Kazania był prawosławnym męczennikiem urodzonym w Niżnym Nowogrodzie, żyjącym na początku XVI wieku. Pojmany przez siły tatarskie podczas najazdu na jego rodzinne miasto, został zabrany do Chanatu Kazania, gdzie służył jako sługa krewni chana. Mimo intensywnej presji, aby przeszedł na islam, pozostał wierny swojej chrześcijańskiej wierze. Jego odmowa wyrzeczenia się przekonań doprowadziła do egzekucji w 1529 roku, czyniąc go znaczącą postacią symbolizującą religijną wytrwałość w tym regionie.
Życie i męczeństwo


Jako młody człowiek Jan był dobrze wykształcony w naukach chrześcijańskich i praktykował surową pobożność. Podczas służby w Kazaniu odmówił porzucenia wiary, gdy nakazał mu to jego pan, Alei-Shpur. W następstwie jego odmowy oraz głośnej krytyki innych wierzeń, był poddawany torturom i próbie egzekucji na pobliskim wzgórzu. Po przeżyciu początkowego ataku, szukał chrześcijańskiego duchowieństwa, aby przyjąć komunię przed śmiercią, która nastąpiła tej samej nocy.
Kult


Jego pamięć została formalnie upowszechniona przez metropolitę Hermanosa, który poprosił o włączenie męczenników kazanskich do nabożeństw kościelnych. Wspomina się go 24 stycznia, w rocznicę jego śmierci. Tradycyjnie czczony jest w klasztorze Zilantov, gdzie uważany jest za obrońcę, oraz wspominany wraz z innymi męczennikami kazanskimi w Katedrze Świętych Kazanskich.
