Jan z Gorze był benedyktyńskim mnichem, dyplomatą i administratorem żyjącym w X wieku, urodzonym w Vandières. Po studiach w klasztorze Saint-Mihiel zrezygnował z majątku rodzinnego, aby wstąpić do życia zakonnego. Stał się centralną postacią ruchu reformatorskiego z Gorze, który dążył do przywrócenia surowej dyscypliny w klasztorach. Poza obowiązkami religijnymi służył jako wpływowy ambasador króla Ottona I, podróżując do kalifatu Kordoby w celu przeprowadzenia delikatnych negocjacji dyplomatycznych.
Reforma monastyczna
Współpracując z Einaldem, Jan pomógł ożywić opactwo w Gorze po jego upadku. Ruch ten, znany jako reforma gorzeńska, rozprzestrzenił się ostatecznie na inne instytucje, w tym na św. Pawła w Rzymie. Po śmierci Einalda w 960 roku Jan został opatem opactwa. Był znany ze swojej niezwykłej pamięci oraz zorganizowanego podejścia do administracji i księgowości.
Misja dyplomatyczna
W 953 roku Jan udał się jako wysłannik króla Ottona I na spotkanie z kalifem Abd-ar-Rahmanem III w Kordobie. Misja miała na celu zapobieżenie atakom grup andaluzyjskich stacjonujących we Fraxinet. Podczas tych negocjacji Jan wchodził w interakcje z doradcą kalifa, Hasdai ibn Shaprutem, i odnotował wyjątkowy intelekt urzędnika, nawigując jednocześnie w złożonym krajobrazie politycznym tamtej epoki.
Kult
Uznany za świętego, jest upamiętniany w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienia przypadają na 20 lutego, 26 lutego oraz 13 maja. Zmarł z przyczyn naturalnych w Gorze w 974 roku.