Jan z Egiptu był pustelnikiem i ascetą żyjącym w IV wieku na pustyni Nitryjskiej. Urodzony w Likopolis w ubogiej rodzinie, początkowo pracował jako cieśla, zanim w wieku dwudziestu pięciu lat wstąpił do życia monastycznego. Przez wiele lat kształcił się pod okiem starszego mentora, ucząc się poprzez różne próby posłuszeństwa. Ostatecznie dążył do całkowitej izolacji, drążąc trzy małe cele w skale, gdzie żył w odosobnieniu przez pięć dziesięcioleci, kontaktując się z innymi jedynie przez małe okienko.
Życie w odosobnieniu
Podczas pięćdziesięciu lat odosobnienia Jan przestrzegał surowej diety, składającej się wyłącznie z surowych owoców i warzyw. Mieszkał na szczycie klifu, używając oddzielnych wykutych w skale przestrzeni do spania, pracy i modlitwy. Choć unikał kontaktu z ludźmi, aby zapobiec pokusom, dwa razy w tygodniu gromadziły się tłumy, aby słuchać jego kazań przez okno. Zasłynął ze swojej głębokiej pobożności; doniesiono, że swoje ostatnie trzy dni spędził w nieustającej modlitwie, bez jedzenia i wody.
Reputacja duchowa
Jan był znany ze swoich zdolności proroczych, które obejmowały przewidywanie przyszłych wydarzeń oraz podawanie szczegółów na temat nieznajomych. Przypisuje mu się również cudowne uzdrowienia, takie jak przywrócenie wzroku kobiecie. Relacje historyczne, w tym pisma świętego Augustyna, wspominają o jego zmaganiach z duchowymi pokusami. Cieszył się ogromnym szacunkiem ze względu na swój ascetyzm oraz zdolność do przewidywania sukcesów militarnych cesarza Teodozjusza Wielkiego.
Kult
Jako czczony święty monastyczny, jest upamiętniany w różnych tradycjach chrześcijańskich. W kościołach zachodnich jego wspomnienie przypada 27 marca, podczas gdy tradycje wschodniego prawosławia obchodzą go 12 czerwca. Jest wspominany jako jeden z pustelników pustynnych, którzy uosabiali skrajny ascetyzm i samotną pobożność.