Jan z Dukli był XV-wiecznym prezbiterem franciszkaninem urodzonym w Dukli w Polsce. Po studiach w Krakowie został kaznodzieją, służąc we Lwowie i podróżując po regionach obejmujących dzisiejszą Białoruś oraz Mołdawię. Mimo utraty wzroku w wieku 70 lat, kontynuował przygotowywanie kazań przy pomocy innych. Jest uznawany za cudotwórcę i pełni rolę patrona zarówno Polski, jak i Litwy. Po śmierci we Lwowie w 1484 roku został ostatecznie kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 1997 roku.
Życie i posługa
Jako członek zakonu franciszkanów konwentualnych, Jan sprawował funkcję przełożonego we Lwowie. Jego kazania miały ogromny wpływ, pomagając wielu ludziom powrócić do wiary w obrębie jego prowincji. Nawet w późniejszych latach ślepoty pozostawał oddany obowiązkom duchowym, przygotowując nauki przy pomocy asystenta.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci wielu przypisywało mu cuda, co doprowadziło do natychmiastowego kultu przy jego grobie. Został ogłoszony błogosławionym przez papieża Klemensa XII w 1733 roku. Po zbadaniu cudów został kanonizowany w 1997 roku podczas wielkiej mszy w Krośnie w Polsce.