Jan z Celle (Giovanni dalle Celle) był włoskim mnichem i opatem zakonu vallombrysańskiego w XIV wieku. Urodzony w Florencji około 1310 roku, był ceniony za swój intelekt i działalność naukową. Po okresie uwięzienia w wieży w wyniku nieokreślonych przewinień, ostatecznie poszukiwał życia w samotności. Ostatnie czterdzieści lat życia spędził jako pustelnik w pustelni Celle w pobliżu Vallombrosy, gdzie zmarł w 1396 roku. Przez całe życie utrzymywał istotne więzi intelektualne i duchowe, w tym korespondencję ze świętą Katarzyną ze Sieny.
Życie i dzieła
Jako syn szlachcica, Jan wstąpił do klasztoru Santa Trinita we Florencji. Jego burzliwy charakter i talent akademicki doprowadziły go do objęcia funkcji opata, choć później został uwięziony na rok. W późniejszym okresie stał się płodnym pisarzem, tworząc liczne tłumaczenia z łaciny oraz obszerny zbiór listów. Jego korespondencja z Luigi Marsilim jest szczególnie dobrze udokumentowana i obejmuje kilka dziesięcioleci.
Kult
Zakon vallombrysański darzył go wielkim szacunkiem, czcząc go jako błogosławioną postać krótko po jego śmierci. W Kościele katolickim jest wspominany w dniu 10 marca. Jego dziedzictwo jako ascetycznego pisarza oraz duchowa komunikacja z postaciami takimi jak Katarzyna ze Sieny przyczyniły się do jego trwałej reputacji religijnej.