Jan z Baku był prawosławnym kapłanem, który sprawował służbę jako rektor katedry Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Baku. Urodzony w 1878 roku w guberni włodzimierskiej, studiował w seminarium teologicznym w Piotrogrodzie, gdzie rozwijał również zainteresowania malarskie. Po święceniach w 1910 roku przeniósł się do Azerbejdżanu, aby rozpocząć służbę duszpasterską. Jego posługa została później przerwana przez prześladowania religijne, co doprowadziło do jego aresztowania i ostatecznej egzekucji w okresie radzieckim.
Życie i służba
Po święceniach Jan początkowo służył w wiosce Aleksandrowka, zanim w 1911 roku został mianowany proboszczem katedry w Baku. Z powodu rosnącej presji państwa na Kościół, ostatecznie przeniósł się w region Lenkoran. W 1933 roku został niesłusznie oskarżony o działalność kontrrewolucyjną i szpiegostwo, co skutkowało pięcioletnim wygnaniem do Kazachstanu. Po próbie powrotu do rodziny został ponownie aresztowany i wysłany do obozu pracy KarLag.
Śmierć i kult
W 1937 roku Jan został ponownie aresztowany pod zarzutem przewodzenia grupie wiernych i sprzeciwiania się rządowi radzieckiemu. Został skazany na śmierć przez trybunał regionalny i stracony 2 listopada 1937 roku. Później został uznany za świętego i włączony do grona nowych męczenników i wyznawców Rosji podczas Soboru Jubileuszowego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 2000 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 20 października lub 2 listopada.