Juan de Prado był hiszpańskim franciszkaninem i misjonarzem, urodzonym około 1563 roku w Morgovejo. Po ukończeniu studiów teologicznych w Salamance i wstąpieniu do Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów), pełnił różne funkcje kierownicze w swoim zgromadzeniu. W 1613 roku, po epidemii, która zdziesiątkowała lokalną franciszkańską misję, papież Urban VIII mianował go do służby społeczności chrześcijańskiej w Maroku. Poświęcił swoją posługę zapewnianiu wsparcia duchowego i sakramentów zarówno lokalnym wiernym, jak i chrześcijańskim niewolnikom w Marrakeszu.
Życie i męczeństwo

Podczas służby w Marrakeszu, de Prado i jego towarzysze spotkali się z oporem ze strony lokalnych władz. Mimo rozkazów opuszczenia miasta, bracia pozostali, aby wspierać wiernych. Po aresztowaniu przez sułtana Al Walida ben Zidana, zostali skazani na ciężkie roboty. Podczas publicznego przesłuchania, niezłomność de Prado doprowadziła do jego pobicia. Ostatecznie został zabity przez kata kamieniem, ponieważ nie przestał głosić swojej wiary.
Kult
Kościół katolicki uznaje de Prado za błogosławionego. W 1728 roku papież Benedykt XIII potwierdził jego beatyfikację, uznając, że kapłan został zabity z nienawiści do wiary. Jego wspomnienie obchodzi się 24 maja, w rocznicę jego śmierci w Maroku.
