Jan dal Bastone był rzymskokatolickim księdzem i mnichem żyjącym w XIII wieku (1200–1290). Urodzony w Paterno, był osobą gorliwą w nauce, która udała się do Bolonii, aby odebrać wykształcenie. Po trwałym urazie nogi, który zmusił go do używania laski, wstąpił do zakonu monastycznego prowadzonego przez Sylwestra Gozzoliniego. Znany ze swojej głębokiej ubóstwa i mądrości, spędził sześć dekad żyjąc w pustelni Montefano, gdzie służył swojej wspólnocie i zapewniał duchowe przewodnictwo współbraciom.
Życie i służba
Po wstąpieniu do zakonu sylwestrian około 1230 roku, Jan przyjął życie skrajnej prostoty. Mimo zmagania się z przewlekłym bólem fizycznym spowodowanym chorobą uda, pozostał oddany swoim obowiązkom religijnym. Żył niemal bez żadnych dóbr materialnych i często proszono go o radę innych mnichów ze względu na jego roztropność. Po śmierci swojego mentora, Sylwestra, kontynuował pracę jako kaznodzieja aż do śmierci w Fabriano.
Kult i dziedzictwo
Został beatyfikowany przez Kościół katolicki w 1772 roku. Jego pamięć jest czczona w kościele w Pelawatte na Sri Lance, który został ukończony w 1881 roku. Miejsce to pozostaje jedynym kościołem na świecie poświęconym jemu. W 2006 roku poczta Sri Lanki uczciła 125. rocznicę powstania kościoła, wydając pamiątkową znaczek ku jego czci.