Jan Wetchopiernik, znany również jako Jan Paleolawrycki, był chrześcijańskim ascetą i prezbiterem żyjącym w VIII wieku. Po podróży do Jerozolimy jako młody człowiek, zdecydował się zamieszkać w Lawrze świętego Charitonu, starożytnym klasztorze położonym niedaleko Betlejem nad Morzem Martwym. W ramach tej wspólnoty monastycznej osiągnął znaczną dojrzałość duchową i został ostatecznie święconym na kapłana. W tradycji prawosławnej czczony jest jako święty prezbiter.
Życie i służba

Choć jego dokładne miejsce urodzenia pozostaje nieznane, duchowa droga Jana zaprowadziła go do Starej Lawry, która była uważana za jedno z najstarszych palestyńskich miejsc monastycznych. Podczas pobytu w tym klasztorze poświęcił się życiu ascetycznemu, a ostatecznie przyjął święcenia, aby służyć jako prezbiter.
Kult
Kościół prawosławny upamiętnia go 19 kwietnia (2 maja w tradycji rosyjskiej), podczas gdy Kościół bułgarski obchodzi jego święto w tym samym terminie. W kościołach greckich jego pamięć jest celebrowana 20 kwietnia. Liturgiczne usługi poświęcone jemu obejmują kanon oraz specyficzne stichery.
