Jan Vici był włoskim franciszkaninem żyjącym w XIV wieku, który odegrał istotną rolę w ruchu reformy obserwantów. Urodzony w Stroncone około 1350 roku, wstąpił do Zakonu Mniejszego i ostatecznie piął się po szczeblach hierarchii, pełniąc funkcję komisarza kilku prowincji. Był znany jako kaznodzieja i przyczynił się do rozszerzenia obecności franciszkanów poprzez zakładanie licznych klasztorów w całej Italii. Zmarł w Lucera w 1418 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo reformy religijnej i wzrostu instytucjonalnego w tradycji franciszkańskiej.
Życie i działalność

Po wstąpieniu do zakonu w 1373 roku, Jan stał się kluczową postacią ruchu obserwantów pod przewodnictwem Paoluccio Trinci. Zarządzał kilkoma prowincjami, w tym Toskanią i Umbrią, i otrzymał uprawnienia papieskie do zakładania wielu nowych klasztorów. Założył klasztor w Fiesole, a później zapewnił znaczącą obecność zakonu w Apulii. Jego przywództwo pomogło przekształcić ruch w stronę równowagi między życiem pustelniczym a aktywnym kaznodziejstwem.
Kult
Doceniony za swoje cnoty i proroczy duch, Jan jest błogosławionym Kościoła katolickiego. Jego wspomnienie obchodzi się 8 maja, w rocznicę jego śmierci. Jego relikwie znajdują się w kościele Santissimo Salvatore w Lucera, gdzie pierwotnie został pochowany w pobliżu ołtarza. W 1970 roku jego relikwie przeniesiono na filar w tej samej nawie, aby umożliwić ich dalszą kultę.
