Jan Urosz był serbskim królewiczem i władcą Tesalii w XIV wieku, który później wstąpił do życia zakonnego. Urodzony około 1350 roku jako syn cesarza Symeona Urosza i Tomasz Orsini, należał do dynastii Nemanjićów. Po sprawowaniu rządów w regionie od około 1370 do 1373 roku, abdykował i przekazał władzę polityczną krewnemu. Następnie wstąpił do wspólnoty monastycznej w Meteorze, gdzie do końca życia żył pod imieniem Joasaf.
Życie i rządy
Jako tytułowy cesarz Serbów i Greków, jego panowanie koncentrowało się głównie w Tesalii. Po abdykacji pozostał bogatą i wpływową postacią, pomagając nawet swojej siostrze Marii w rządzeniu Epirusem. Większość późniejszych lat poświęcił życiu monastycznemu, pełniąc ostatecznie funkcję przeora lokalnej wspólnoty w Meteorze aż do śmierci około 1422 roku.
Kult i dziedzictwo
Były władca jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. Jest wspominany ze względu na swoje znaczące zasługi religijne, w tym fundację i założenie kilku klasztorów w regionie Meteory. Jego monastyczne imię, Joasaf, jest imieniem, pod którym figuruje w historycznych zapisach religijnych.