Jan Tornike był gruzińskim wodzem i mnichem żyjącym w X wieku, który odegrał kluczową rolę w założeniu klasztoru Iviron na Athosie. Urodzony w szlacheckiej rodzinie związanej z dynastią Bagratonidów, posiadał rangę eristawiego, a później otrzymał bizantyński tytuł patrikiosa. Po rezygnacji ze stanowiska wojskowego około 963 roku przyjął habit zakonny pod imieniem Ioane. Jest wspominany za służbę wojskową w Cesarstwie Bizantyńskim oraz za przewodzenie procesowi zakładania ważnego ośrodka gruzińskiej kultury prawosławnej.
Życie wojskowe i zakonne
Po zakończeniu kariery wodza pod panowaniem Dawida III z Tao, Jan dołączył do Lawry na Athosie. W 979 roku, niechętnie, powrócił do służby wojskowej, aby wesprzeć cesarza bizantyńskiego Bazylego II w walce z powstaniem Bardasa Sklerosa. Dowodząc siłą 12 000 gruzińskich jeźdźców, pomógł odnieść decydujące zwycięstwo w bitwie pod Pankalią, co ustabilizowało tron cesarski.
Założenie Ivironu
Po zwycięstwie wojskowym Jan przeznaczył znaczne łupy wojenne na założenie klasztoru Iviron na Athosie. Instytucja ta stała się głównym ośrodkiem kultury gruzińskiej. Choć pełnił funkcję fundatora, dzielił przywództwo w klasztorze ze swoim przyjacielem, Janem Iberem, który sprawował urząd przeora.
Kult
Uznany za świętego, jest czczony zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Jego wspomnienie przypada na 12 czerwca. Jest czczony jako szanowna postać monastyczna, która połączyła świat wysokiego dowodzenia wojskowego z oddaną służbą duchową.