Jan Sarkander był polsko-czeskim księdzem katolickim, który żył w latach 1576–1620. Po krótkim małżeństwie poświęcił się powołaniu religijnemu i służył jako kapłan w Holesovie w okresie intensywnych konfliktów religijnych. Zapamiętano go za niezłomność w zachowaniu tajemnicy spowiedzi, odmawiając wyjawienia informacji przekazanych podczas sakramentu mimo poddawania go surowym torturom. Jego odmowa ulegnięcia przesłuchującym doprowadziła do śmierci w Ołomuńcu, gdzie jest czczony jako męczennik.
Życie i śmierć
Urodzony w Skoczowie, Sarkander studiował teologię w Pradze i Grazu, zanim został święconym kapłanem w 1609 roku. Służył jako proboszcz w regionach, gdzie napięcia religijne między katolikami a protestantami były wysokie. Podczas powstania czeskiego został niesłusznie oskarżony o kolaborację i uwięziony. Przez miesiąc znosił brutalne przesłuchania i tortury, w tym użycie ławy tortur, aby chronić tajemnice spowiedzi. Zmarł w więzieniu w marcu 1620 roku.
Kult
Sarkander został beatyfikowany przez papieża Piusa IX w 1860 roku, który uznał, że jego śmierć nastąpiła z nienawiści do wiary. Później został kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 1995 roku podczas wizyty w Czechach. Jego relikwie znajdują się w katedrze św. Wacława w Ołomuńcu, a w miejscu jego dawnego więzienia stoi kaplica poświęcona jego pamięci.