Jan Roberts był walijskim benedyktyńskim mnichem i kapłanem, urodzonym w 1577 roku w Trawsfynydd. Po studiach w Oksfordzie i Londynie przyjął katolicyzm podczas pobytu w Paryżu, a następnie wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Valladolid. Później służył jako pierwszy przeor św. Grzegorza w Douai, zanim powrócił do Wielkiej Brytanii, aby pracować jako kapłan misjonarz. Po aresztowaniu i okresach uwięzienia w Gatehouse i Newgate, został stracony w Tyburn 10 grudnia 1610 roku.
Życie i posługa
Po nawróceniu Roberts stał się ważną postacią w zakonie benedyktynów, przewodząc wspólnocie w Douai. Swoją posługę poświęcił służeniu ludności recusantów w Wielkiej Brytanii. Jego działalność religijna ostatecznie doprowadziła do schwytania i osadzenia w kilku więzieniach, w tym w Newgate, przed jego ostatecznym męczeństwem.
Kult i dziedzictwo
Jest uznawany za jednego z Czterdziestu Męczenników Anglii i został kanonizowany przez papieża Pawła VI. Kościół katolicki wspomina go 25 października. Jego relikwie są przechowywane w opactwie Downside, gdzie jest czczony jako święty.