Jan Pskowski był wschodniochrześcijańskim mnichem żyjącym pod koniec XVI i na początku XVII wieku. Jego życie przypadło na okres intensywnych wojen z udziałem rządów szwedzkiego, polskiego i rosyjskiego. Znany ze swojego ascetyzmu, przez dwadzieścia trzy lata przebywał w murach miasta, prowadząc tryb życia pełen głębokiego milczenia, jak gdyby żył na odległej pustyni. Zmarł 24 października 1616 roku.
Życie i ascetyzm
Podczas dwóch dekad pobytu w mieście Jan praktykował skrajne wyrzeczenie. Unikał jedzenia chleba i utrzymywał się na zepsutej rybie. Żyjąc w taki sposób, zachowywał ducha pustelnika, mimo przebywania w środowisku miejskim. Jego ciche życie charakteryzowało się głębokim milczeniem i nieustanną pobożnością.
Kult
Święty jest czczony za postrzeganą zdolność do potężnego wstawiennictwa przed Bogiem, przy pomocy Matki Bożej oraz świętych z jaskiń pskowskich. W tradycji wschodniochrześcijańskiej jego pamięć jest upamiętniana corocznie 24 października.