Jan Psichait był bizantyjskim mnichem żyjącym pod koniec VIII i na początku IX wieku. Przyjął śluby zakonne w Lavrze Psichait nieopodal Konstantynopola, gdzie słynął ze swojego ascetyzmu. W okresie ikonoklazmu odmówił wyrzeczenia się czci ikon i otwarcie krytykował cesarza Leona IV Isaurczyka za jego poglądy. Z powodu sprzeciwu wobec polityki cesarskiej został zesłany do Chersonu, gdzie ostatecznie zmarł.
Życie i wiara
Po wstąpieniu do wspólnoty zakonnej w Lavrze Psichait, Jan stał się znany ze swoich duchowych zmagań. Według przekazów hagiograficznych, jego ascetyczny tryb życia obdarzył go zdolnością uzdrawiania chorób i wypędzania demonów. Jego przywiązanie do czci ikon doprowadziło do bezpośredniej konfrontacji z władzami, co skutkowało wygnaniem do Chersonu.
Kult
Kościół prawosławny uznaje go za świętego w stopniu przeora (pustelnika). Jest czczony jako wyznawca ze względu na swoją niezłomność podczas prześladowań ikonoklastycznych. Jego wspomnienie obchodzone jest 26 maja według kalendarza juliańskiego.