Jan Postny z Konstantynopola był mnichem żyjącym w stolicy Bizancjum, który zmarł w 595 roku. W tradycji prawosławnej jest uznawany za świętego ze względu na swoje skrajne oddanie praktykom ascetycznym. Jego przydomek, oznaczający „Postnego”, odnosi się do surowości jego postu, który stanowił centralny element jego życia duchowego. Jest on upamiętniany jako znacząca postać dyscypliny monastycznej w historii Kościoła Wschodniego.
Życie i ascetyzm
Żyjąc w Konstantynopolu, Jan poświęcił się życiu intensywnego wyrzeczenia. Charakteryzowała go niezłomność w surowym poście, co przyniosło mu charakterystyczne imię. Dyscyplina ta stanowiła fundament jego drogi monastycznej, kształtując jego tożsamość jako świętego człowieka w bizantyjskim krajobrazie religijnym.
Kult
Święty jest czczony w Kościele prawosławnym, gdzie wspomina się go za jego duchową wytrwałość. W tradycji prawosławnej jego wspomnienie przypada 2 września, natomiast w tradycji rosyjskiej obchodzi się go 15 września. Pozostaje on wzorem dyscypliny ascetycznej dla mnichów i wiernych.