Giovanni Pelingotto był włoskim kapłanem żyjącym w XIII wieku oraz członkiem Zakonu Trzeciego Franciszkanów. Urodzony w Urbino w rodzinie bogatego kupca, początkowo pracował w rodzinnym interesie, lecz ostatecznie porzucił sprawy doczesne, aby służyć ubogim. Żył jako pustelnik i jałmużnik, rozdając swój majątek w formie żywności i odzieży potrzebującym. Jego oddanie miłosierdziu skłoniło go do wstąpienia do franciszkanów, co zapewniło mu strukturę do pogłębienia służby Bogu i nędzarzom.
Życie i służba
Po porzuceniu działalności handlowej swojego ojca, Pelingotto wybrał życie skrajnej prostoty. Często nosił łachmany i sznur wokół szyi, aby symbolizować swoją postrzeganą grzeszną naturę. Swoje zasoby poświęcał na utrzymanie innych, zamiast na własny zysk. W 1300 roku udał się do Rzymu, aby uczestniczyć w Jubileuszu ogłoszonym przez papieża Bonifacego VIII, gdzie był już znaną postacią ze względu na swoją pobożność.
Kult
Po śmierci w 1304 roku, Pelingotto został pochowany w klasztorze św. Franciszka w Urbino, miejscu, któremu później przypisywano wiele cudów. Został beatyfikowany 13 listopada 1918 roku, po tym jak papież Benedykt XV formalnie uznał jego lokalny kult. Jego wspomnienie obchodzi się 1 czerwca.